SPIRIT OF HAPPINESS

Toen ze op zekere dag pijn kreeg liet ze het niet duidelijk merken, klagen paste niet bij haar.

Wij zagen het wel aan de manier zoals ze haar nek gebruikte: te stijf en bewegingen ontziend.

Na geruime tijd en goede onderzoeken bleek het ernstig te zijn: een goedaardig gezwel op een niet te opereren plaats, onder de zenuwbanen tegen de nekwervels aan.

Onder zeer goede begeleiding hebben we prima kunnen werken met pijnbestrijders.

Toen dat eenmaal niet meer hielp, hebben we samen met de dierenarts/specialist Alex uit haar lijden verlost. Verdrietig maar zeer dankbaar hebben we in 2003 afscheid genomen van haar. Gelukkig heeft ze nog een tijd kunnen genieten van ons nieuwe huis toen, vlakbij een natuurgebied met veel speelgelegenheid.

Waar Alex ook nog voor heeft kunnen zorgen is het gegeven dat in het laatste half jaar van haar leven, wij konden nadenken over de periode na Alex.

Willen we weer een hond? Wat voor een?

Uiteraard wisten we het vrij snel: weer een Tibetaan (want: eens een Tibetaan, altijd een Tibetaan) maar dan wel twee!

Zoals het een goed gezinslid betaamt voegde Alex zich prima naar de omstandigheden die wij haar aanboden. Of het nou op vakantie was of dat ze wel eens een paar uur alleen moest zijn, ze onderging het.